براساس اعلام موسسه سینما شهر درباره آمار فروش سینماها در سال ۹۳،فروش مکانیزه فیلم های سینمایی (از طریق سامانه بلیت) ۵۰۳۶۲۷۱۰۰۰۰۰ ریال و فروش غیرمکانیزه ۷۵۵۴۴۰۶۶۰۰۰ ریال بوده است.

مجموع فروش فیلم های سینمایی در سال ۹۳ در تهران و شهرستان ها نیز ۵۷۹۱۷۱۱۶۶۰۰۰ ریال بوده است.

این رقم از اول فروردین تا ۲۹ اسفند ۹۳ محاسبه و اعلام شده است.

http://www.mehrnews.com/news/2530854

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۴/۰۱/۲۲ و ساعت 19 |
پيامبر اعظم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله :

أمسِكْ لِسانَكَ؛ فإنّها صَدَقَةٌ تَصَّدَّقُ بها على نَفسِكَ؛

 زبانت را نگه‏دار كه حفظ زبان، صدقه‏‌اى است كه با آن، براى جانت صدقه مى‌‏دهى.

كافي: ج 2 ، ص 114 ، ح 7 / (ميزان الحكمة : ج 4 ، ص 2780)

http://www.hadith.net

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۴/۰۱/۰۹ و ساعت 20 |
شبکه‌های سیما در نوروز ۹۴، هفت مجموعه نمایشی از جمله «فوق سری»، «بزم آخر»، «کلاه قرمزی»، «مهر طوبی»، «در حاشیه»، «سر به راه» و «آسمان من» را برای پخش در نظر گرفته‌اند.

نوروز امسال به دلیل تقارن با ایام فاطمیه، جدول پخش سریال‌‌ها در شبکه‌های سیما دچار تغییراتی شده و زمان آغاز پخش برخی از این سریال‌ها از ۶ فروردین خواهد بود. برخی شبکه‌ها نیز مینی‌سریال‌هایی برای ایام فاطمیه تدارک دیده‌اند.

در این بین شبکه یک سیما، سریال «فوق سری» به کارگردانی مهدی فخیم‌زاده را برای پخش آماده کرده است که از شنبه یکم فروردین هر شب ساعت ساعت ۲۲ روی آنتن می‌رود. بنابراین امسال خبری از «پایتخت» نیست و بنا شده این اثر ماه رمضان ۹۴ پخش شود.

سریال قورباغه و قناری

«فوق سری» با نام قبلی «قورباغه و قناری» دو بازپخش در ساعات ۸ و ۱۴:۳۰ روز بعد از پخش دارد و در خلاصه داستان آن آمده است: سرهنگ احمد نادری با بازی حبیب دهقان‌نسب درکنار سرهنگ علی نصرالهی با بازی مهدی فخیم‌زاده با یک باند قاچاقچی مواد مخدر درگیر می‌شوند. این دو دوست و همکار قدیمی هستند و رفت و آمد خانوادگی هم دارند. قصه این سریال درباره عملیات فوق سری در نیروی انتظامی است که فقط پنج نفر از آن اطلاع دارند.

مهدی فخیم‌زاده، حبیب دهقان­ نسب، بیوک میرزایی، فریبا کوثری، شقایق فراهانی، رامین راستاد، امیرمحمد زند، مهدی کاسه‌ساز، گلناز خالصی، حمید قلی‌خانی، رانا قیصر نژاد، مهدی محمودی­ نژاد، حکیمه وثاقتی، ساناز بندانی و محمد صادقی بازیگران این مجموعه پلیسی هستند.

«فوق سری» با همکاری نیروی انتظامی ساخته شده و حبیب‌الله کاسه‌ساز و سیدمحمود رضوی تهیه‌کنندگان آن هستند.

همچنین شبکه دو ۱ تا ۴ فروردین ۹۴ به مناسبت همزمانی نوروز با ایام فاطمیه مجموعه تلویزیونی «بزم آخر» به تهیه کنندگی جمال گلی را روی آنتن می‌فرستد.

سریال بزم آخر

«بزم آخر» در چهار قسمت داستان زندگی رضوان با بازی الهام چرخنده دختر سیداحمد و دانشجوی تئاتر را روایت می‌کند که در حال تحقیق در مورد تعزیه است. رضوان در این راه با اتفاقات عجیب و غریبی روبرو می‌شود که همین اتفاقات باعث پی بردن او به حقایقی از گذشته پدرش منجر شده و...

آتیلا پسیانی، امید روحانی، انوشیروان ارجمند، امیرحسین رستمی، الهام چرخنده، کامران تفتی، علیرام نورایی، مهدی ماهانی، مهدی فقیه، زهره حمیدی، محمدرضا عباس نژاد و (با معرفی) شیما عباسی دیگر بازیگران اصلی این فیلم هستند.

سریال بزم آخر

بازپخش مینی سریال «بزم آخر» ساعت ۱۵:۳۰ روز بعد خواهد بود.

«کلاه قرمزی» از ۶ فروردین

و اما شبکه دو، برگ برنده هر ساله خود را که امسال حاشیه‌های کمتری درباره پخش شدن یا پخش نشدن آن به گوش می‌رسید، از ششم فروردین روانه آنتن می‌کند؛ «کلاه قرمزی» به تهیه‌کنندگی حمید مدرسی و کارگردانی ایرج طهماسب هر شب ساعت ۲۱ پخش می‌شود.

کلاه‌قرمزی، آقای مجری، پسرخاله، فامیل دور، دختر همسایه، گیگیلی، جیگر، ‌ گابی، پسرعمه زا، ببعی آقوی هم ساده، عزیزم ببخشید، بچه فامیل دور و دیبی از جمله شخصیت‌های این سریال عروسکی پرطرفدار هستند و گویا امسال قرار است یک عروسک جدید نیز به این مجموعه اضافه شود.

کلاه قرمزی

معمولا هر سال این برنامه یکی دو چهره محبوب از جمله بازیگران یا اهالی موسیقی را نیز به عنوان مهمان در مجموعه خود دارد و تا به حال چهره‌هایی چون رامبد جوان، شهاب حسینی، باران کوثری، نگار جواهریان و... در این سریال حاضر شده‌اند. امسال نیز طبق گفته بنیامین بهادری در برنامه زنده «بعضیا»، وی به همراه دخترش بارانا یکی از مهمانان «کلاه قرمزی» خواهند بود.

حمید جبلی، محمدرضا هدایتی، دنیا فنی زاده، مرضیه محبوب، امیرسلطان احمدی، بنفشه صمدی، بهادر مالکی، محمد لقمانیان، محمد بحرانی، عیسی یوسفی پور و ... از جمله صداپیشگان این مجموعه هستند.

شبکه سه سیما نیز پیش از آغاز سریال اصلی‌اش یک مینی سریال روانه آنتن می‌کند که «مهر طوبی» نام دارد و در پنج قسمت ۴۵ دقیقه‌ای تولید شده است.

سریال کوچه های خواب

این سریال از شنبه اول تا چهارشنبه پنجم فروردین هر شب ساعت ۲۳:۱۵ روی آنتن می‌رود و تکرار پخش آن روز بعد ساعت ۱:۱۵ بامداد و ۱۶:۱۵ خواهد بود.

نویسنده این سریال هومان فاضل، کارگردان سید مجید موسویان و  تهیه‌کننده حمید رحیمی نادی است و مهدی سلوکی، مهران رنجبر، آفرین عبیسی، آزاده زارعی، لیدا عباسی، تورج فرامرزیان، مختار سائقی، مرضیه صدرایی، فاطمه شکری، عرفان برزین و اسماعیل خلج نیز در این سریال بازی می‌کنند.

سریال کوچه های خواب

در خلاصه داستان این سریال آمده است: عادل کیایی وصیت می‌کند پس از مرگش فرزندش محسن، زنی به نام طوبی طاهریان را پیدا کند. محسن موظف است پولی را به او برساند و پس از گرفتن رسید پول و اخذ رضایت از طوبی، به باقی ارث پدرش دست یابد. محسن که نشانه‌های روشنی از طوبی در اختیار ندارد جستجو را شروع می‌کند اما در این مسیر با واقعیت‌هایی مواجه می‌شود که...

مهران مدیری «در حاشیه»

این شبکه همچنین دارای یکی از برگ‌ برنده‌های اصلی نوروز است و سرانجام پس از حواشی بسیار، مهران مدیری با «در حاشیه» به تلویزیون برخواهد گشت.

این سریال از پنجشنبه ششم فروردین هر شب ساعت ۲۳:۱۵ روی آنتن می‌رود و تکرار آن نیز روز بعد ساعت ۱۶:۱۵ خواهد بود.

سرپرست نویسندگان «در حاشیه» امیرمهدی ژوله است و طراح و کارگردان آن مهران مدیری و تهیه کننده حمید رضا مهدوی کوچکسرایی است.

سریال در حاشیه

سیامک انصاری، سپند امیر سلیمانی، علی اوجی، لیلا ایرانی، پریا ابراهیمی، پوریا ایرائی، شراره ارمغانی، تینا اسدی، محمدعلی تقوی، بهناز توسلی، فرزانه تفرشی، فلامک جنیدی، سروش جمشیدی، الهه حصاری، جوانه دلشاد، سید جواد رضویان، نصرالله رادش، آذین رئوف، سحر زکریا، ماندانا سوری، شادان شهیدی، الیکا عبدالرزاقی، گلناز عباسی، یلدا عباسی، مهران غفوریان، نیما فلاح، شبنم فرشاد جو، الهه فرشچی، درسای فرح نیا، پروین قائم مقامی، سوگل قلاتیان، فرج الله گل سفیدی، عارف لرستانی، علی لک پوریان، مهران مدیری، دریا مرادی دشت، رسول نجفیان، رضا نیک خواه، رامین ناصر نصیر، سام نوری، آرش نوذری، مجید نوروزی، سحر ولد بیگی، محمد رضا هدایتی، فاطمه هاشمی و ساعد هدایتی بازیگران این سریال هستند.

در خلاصه داستان «در حاشیه» آمده است: هومن صحرایی مامور می‌شود یک مرکز درمانی تعطیل شده را راه اندازی کند. اما در این مسیر با سهراب کاشف و بهروز  عشقی که سابقه کلاهبرداری و شیادی دارند همراه می‌شود. وی که فردی متعهد و آرمانگرا است به زودی به اهداف سودجویانه آنها آگاهی پیدا می‌کند و با کمک دکتر کی مرام که از اساتید معتبر دانشگاه و حوزه درمان است در جهت راه اندازی یک مرکز درمانی استاندارد و کارآمد بر می‌آید.

سریال در حاشیه

نکته جالب درباره «در حاشیه» این است که این سریال ۹۰ قسمت دارد و تا ماه رمضان پخش آن از شبکه سه ادامه خواهد داشت.

و اما شبکه پنج که سریال مهران مدیری در ابتدا در این شبکه کلید خورد و زمزمه‌هایی مبنی بر پخش آن در ایام نوروز در شبکه پنج نیز به گوش می‌رسید، سریال «سر به راه» را روی آنتن می‌فرستد که در گروه فیلم و سریال شبکه سه سیما کلید خورده بود و بنا بود گزینه نوروزی این شبکه باشد.

سریال سر به راه

«سر به راه» به کارگردانی سعید سلطانی و تهیه‌کنندگی ایرج محمدی در ۱۵ قسمت ۴۰ دقیقه‌ای در حال ساخت است و ساخت آن در ایام نوروز نیز ادامه خواهد داشت.

مسعود کرامتی، شهین تسلیمی، افسانه چهره‌آزاد، شقایق دهقان، ارژنگ امیرفضلی، محسن کیایی، سیاوش خیرابی و الناز حبیبی، سید امیر میرآقا، نوید خداشناس و... از جمله بازیگران «سر به راه» هستند.

سریال سر به راه

قصه این سریال به قلم مهدی محمدنژادیان درباره جوان خلاف‌کارِ نوپایی با بازی سیاوش خیرابی است که به جای زندان، مجبور به گذراندن دوره محکومیت خود در یک مؤسسه خدمات اجتماعی می‌شود...

پخش «سر به راه» از ابتدای فروردین در شبکه پنج آغاز می‌شود و هر شب ساعت ۲۰:۱۵ روی آنتن می‌رود و باز پخش آن نیز ۳۰ دقیقه بامداد و ۱۰ صبح خواهد بود.

علاوه بر شبکه‌های اصلی سیما که همیشه رقابت بین سریال‌های تلویزیونی بین این شبکه‌ها برقرار می‌شود، امسال با افتتاح رسمی افق، این شبکه نیز یک برگ برنده‌ای برای رو کردن خواهد داشت و آن «آسمان من» سریالی به کارگردانی محمدرضا آهنج است.

سریال آسمان من

این سریال در ۲۸ قسمت یک روز در میان ساعت ۱۸:۳۰ روی آنتن می‌رود و تکرار آن ساعت ۲۴ و ۱۳:۳۰ خواهد بود.

در خلاصه داستان «آسمان من» آمده است: تو امنیت پرواز یه اصل ثابت هست، حفاظت از هواپیما... اما بی نهایت، بی نهایت اتفاق وجود داره که ممکنه همه‌شون فقط یه بار بیفته. فقط یه بار... اون بالا تو آسمون، یا اینجا روی زمین، فقط یک بار فرصت هست برای انجام درست ترین کار... فقط یک بار.

سریال آسمان من

سریال جدید آهنج، بازیگران بسیاری دارد که از آن جمله می‌توان به دانیال حکیمی، حسن پورشیرازی، آتیلا پسیانی، حمید عطایی، امین حیایی، حامد بهداد، پژمان بازغی، سروش صحت، رحیم نوروزی، عمار تفتی، افشین زی نوری، ویدا جوان، سودابه بیضایی، الهام چرخنده، شهرام عبدلی، صالح میرزاآقایی، چکامه چمن ماه، امیررضا دلاوری، بهرام ابراهیمی، محمد عمرانی، فرخ نعمتی، مجید مشیری، سیروس کهوری نژاد، رامسین کبریتی، امیرکاوه آهنین جان، امیرمحمد زند، امیرعباس محسنی، رحمان باقریان، فرهاد جم، اصغر نقی زاده، آتش تقی پور، زهره صفوی، احمد کاوری، شیوا خسرومهر، شیما نیک پور، رانا قیصرنژاد، نیره فراهانی، تبسم هاشمی، نازآفرین کاظمی، انوش معظمی، مهدی ساکی، محمد مختاری، سولماز حصاری، احمد علامه دهر، آرمان صورتگر، احمد نجفی، امیرحسین مدرس، کرامت رودساز، بهرام افشاری، علی آهنج، ابوالقاسم محمدطاهر، محمدرضا نوروز، نرگس امینی، سپهراد فرزامی، خسرو پسیانی، آزاده ریاضی، پیمان مقدسی، فرشاد اسدا...پور، پروین ملکی، مسعود انتظاری، سینا کرمی، غلامرضا صادقی، صفر کشکولی، حسن کریمخان زند، نیکا خسروآبادی، محمد عفراوی، روزبه اختری، فرخنده فرمانی زاده، نوید نوروزی، مجید عبدالعظیمی، محمدمهدی هاشمی، مبینا آتشی، آسیه ضیایی، داوود مقدادی، روهام تدریسی، بابک هادی پور، امیررضا دلاوری، رائد تمیمی، محمدرضا اکبری، وحید الهویی، علی منفرد، شیما مومنی، علیرضا مظفری، بابک قادری، محمد بزرگمهر، آیدا مردی، آرش کلهر، مژگان رایگان، حمید نیری، کاوه پرهام، پیمان دارابی، پریچهر موسوی، محمدرضا غیاث آبادی، پیام داداشیان، سمیه عباس زاده، احمد سرافراز، احمد شجاعی، ابراهیم اقبال فر، علی ارنوازی، ایرج یاوری فرد، حسین قربانی، احمد مددی، مریم مسعودی، اردوان شبستری، لیلا عزیزی، امیرحسین آصفی، سعید آهنج و... اشاره کرد.

http://www.mehrnews.com/news/2520117

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۲/۲۷ و ساعت 20 |

پدرم بلورفروش بود/ هم بلال فروخته‌ام هم آلبالو و باقالی

در قسمت‌های اخیر برنامه «رادیو هفت» پرویز پرستویی به عنوان مهمان حضور داشت و در چند قسمت متوالی ضابطیان به گفتگو با او نشست. مشروح این گفتگو را در ادامه می‌خوانید:

 

*چه شد که پرویز پرستویی بازیگر شد؟

- از دلایلی که باعث ورود بنده به عرصه بازیگری شد، معروف شدن و هنرپیشه شدن نبود بلکه آن چیزی که عامل و انگیزه بنده برای ورود به بازیگری بود، «درد» بود! در واقع من به دنبال ابزاری می‌گشتم که بتوانم آن را ابراز کنم؛ این درد می‌تواند از خودم شروع شود و یا از محیط اطراف و جامعه‌ام.

*می‌توانستید شاعر یا یک نقاش شوید یا بتوانید این درد را بیان کنید.

- بعضی اعتقاداتی که در وجودم در حال شکل گیری بود با مشاهدتم عجین شد تا به حرفه بازیگری تبدیل شد. به عنوان مثال، معرکه‌گیری‌هایی که آن زمان در اطراف وجود داشت و یا پرده خوانی‌ها و تعزیه و سیاه بازی‌ها با افکارم عجین شدند تا من به بازیگری روی بیاورم. در آن زمان تلویزیون نداشتیم و جرات رفتن به قهوه خانه‌ها را هم از ترس پدر و مادرمان نداشتیم و ناچار بودیم از پشت شیشه نگاه کنیم. سریال‌هایی مانند «چاپارل»، «مرد فراری» و «مرد 6 میلیون دلاری» که آن زمان از تلویزیون پخش می‌شدند، جاذبه‌های زیادی را برای من به وجود می‌آوردند و همه اینها توامان در ما شکل گرفت و بعدها شکل جدیدتری به خودش گرفت.

*اجازه دهید از قبل‌تر شروع کنیم. شما در کبودر آهنگ همدان به دنیا آمدید ولی بعید می‌دانم آنجا را به خاطر داشته باشید.

- اتفاقاً خیلی از آنجا خاطره دارم و همچنان در حال تردد به آنجا هستم.

*ولی فکر کنم در دوران کودکی، یعنی همان سه تا چهارسالگی به تهران مهاجرت کردید.

- بله! در سه سالگی به تهران آمدم. کبودر آهنگ در حال حاضر به شهر کوچکی تبدیل شده است و در شمال آنجا منطقه‌ای به نام مهربان وجود دارد که روستایی به نام چارلی دارد! البته در حقیقت نام اصلی آن «چالی» بوده است که در زبان محاوره‌ای تبدیل به چارلی شده است. چالی هم یک نوع خار بود که روی دیوارهای باغ‌ها می‌کاشتند تا از سرقت دزدها در امان باشند. علت مهاجرت ما هم شرایط بد آن زمان بود. پدرم علاوه بر زمین کشاورزی تنها بقالی آن روستا را نیز داشت اما کشاوری برای او رونق نداشت و مجبور شدیم به شهر کوچ کنیم.

*آیا به خاطر دارید که کجا اقامت کردید؟ اگر بخواهید تصویری از آن خانه ترسیم کنید، چه شکلی خواهد بود؟

- آن خانه در محله «دروازه غار» و کوچه شکوهی و پلاک 21 بود. خانه از نوع خانه‌های قمرخانمی‌ بود که 24 پله می‌خورد تا به حیاط می‌رسید. از ویژگی‌های دیگر آنجا این بود که هر کوچه برای خودش اسم داشت؛ کوچه عرب‌ها، کوچه اراکی‌ها، کوچه رشتی‌ها، کوچه ترک‌ها و کوچه اصفهانی‌ها. علت آن هم این بود که کسانی که از هر شهری می‌آمدند سعی می‌کردند در کنار هم باشند و یک همدلی با هم داشته باشند. در خانه‌ای که ما بودیم، هر خانواده‌ای درون یک اتاق زندگی می‌کرد و همه وسایل زندگی نیز در همان اتاق قرار داشت. اتاقی که من، برادر و پدر و مادرم و بعدها خواهرم که به دنیا آمد، در آن اتاق زندگی می‌کردیم.

*زندگی کردن پنج نفر کنار هم در یک اتاق سخت نبود؟

- نه! در حال حاضر بچه‌های ما هر کدامشان دنبال اتاق خودش می‌گردد ولی آن زمان همه بدون مشکل درون یک اتاق زندگی می‌کردند. البته خانواده‌های پرجمعیت‌تر از ما هم بودند که در اتاق‌هایی شبیه ما زندگی می‌کردند و مشکلی نداشتند.

*بعد از اینکه پدرتان به تهران مهاجرت کردند، مشغول چه کاری شدند؟

- خیلی از همدانی‌ها بلورفروش هستند و در حال حاضر هم در میدان شوش خیلی از بلورفورش‌ها اهل همدان هستند. پدر من این بضاعت را نداشت که مغازه‌ای داشته باشد، بنابراین شغلش دوره گردی بود؛ یک کارتن داشت که بلور از مغازه دارها می‌گرفت و با اتوبوس به کرج می‌رفت تا آنجا بلورها را در مناطق مختلف بفروشد.

*آیا تفاوت طبقاتی میان آدم‌هایی که در این اتاق‌ها حضور داشتند، وجود داشت یا همه هم سطح بودند؟

- تقریبا همه هم سطح بودند. همانطور که گفتم کوچه‌ها برای خودشان یک اسم داشتند و همه نیز معمولا از یک طبقه بودند و هیچ برتری نداشتند. حتی اگر خانواده‌ای هم وجود داشت که بی بضاعت‌تر بود، چون هم دل و همراه بودند نمی‌گذاشتند مشکلات را زیاد احساس کنند.

*هیچ وقت به نقاط شمالی‌ شهر رفته بودید تا متوجه تفاوت سطح زندگی خودتان با آنها شوید؟

- از سه سالگی که وارد شهر شدیم، همانجا متمرکز شدیم و تا سال 63 همانجا متمرکز بودیم. البته ما کاری هم به بالا شهر نداشتیم و دلیلی هم وجود نداشت که ما به سمت نقاط بالای شهر برویم و نهایتا به دلیل تماشای سینما به لاله‌زار می‌آمدیم یک بار تنها به بازار صفویه هم آمدم و آن زمان تئاتر شهر تازه ساخته شده بود و بلیط آن خیلی گران بود. اگر من بلیط آن را می‌خریدم، دیگر پولی برای بازگشت نداشتم ولی آن بلیط را خریدم و تمام راه را از بازار صفویه تا دروازه غار پیاده برگشتم.

*هیچ وقت دچار بغضی نبودید که چرا یک عده به راحتی و عده دیگر با سختی‌های فراوان زندگی می‌کنند.

- از زمانی که خودم را شناختم، سعی کردم با خیلی چیزها خداحافظی کنم. در روزمرگی ما معمول است که بگوییم، از گشنگی یا تشنگی مردیم. من تا به این لحظه این را به کار نبردم و به این شکل حب و بغض یا کینه را از خودم دور کرده‌ام و همیشه از اینکه زندگی بالایی‌ها را می‌دیدم، دچار حسرت نمی‌شدم و این را مدیون اساتیدی هستم که اینگونه من را آموزش دادند. در حقیقت با شادی دیگران شاد می‌شوم و با ناراحتی دیگران هم ناراحت می‌شوم.

*در دوران کودکی، بچه شیطان یا سر به راهی بودید؟

- سر به راه بودم اما نمی‌توانم بگویم بچه شیطانی نبودم! در دوران دبیرستان زنگ مدرسه ساعت 8:30 می‌خورد ولی به من گفته بودند ساعت 8:45 وارد مدرسه شوم و همچنین یک ربع زودتر از زنگ تفریح از کلاس خارج می‌شدم و به بیرون مدرسه می‌رفتم تا بچه‌ها راحت باشند و اذیتشان نکنم و ناظم مدرسه از آن بالا حتی در کوچه نیز من را نظاره می‌کرد. خیلی وقت‌ها از خودم می‌پرسم چرا ملاحظه من را می‌کردند؟ می‌توانستند پرونده‌ام را بدهند و من را اخراج کنند.

*شاید درس خوان بودید.

- شاگرد تنبلی نبودم اما خیلی هم درس خوان نبودم و در حد اینکه بتوانم قبول شوم، درس می‌خواندم. ولی از زمانی که کمی‌ جدی‌تر وارد بازیگری در تئاتر شدم مدرسه شدم، آن شیطنت‌ها را کنار گذاشتم.

*هیچ وقت از پدر و مادرتان یا معلمانتان کتک خوردید؟

- در فیلم «خانه دوست کجاست» ساخته آقای کیارستمی، یکی از شخصیت‌ها می‌گوید، بچه را باید هر 15 روز یک بار کتک زد، چه کاری کرده باشد و یا چه کاری نکرده باشد! بنابراین کتک خوردن از والدینمان جزو سهمیه‌مان بود! بعدها احساس کردم این کتک‌ها آن زمان چقدر تاثیرگذار بوده است، چون محله ما خیلی نا امن بود و بیرون آمدن بچه‌های هم سن من در آن زمان با خدا بود و برگشتن‌شان با کرام الکاتبین!

در زمان مدرسه هم فقط یک بار کتک خوردم. معلم ورزش ما آقای اکبری بود و کمربند مشکی هم داشت. وقتی می‌خواست نمرات را اعلام کند، به ما گفت کسانی که کارت باشگاه دارند کارت‌هایشان را نشان دهند تا نمراتشان را اعلام کنم. من هم کارت باشگاه داشتم و نمره‌ام را 19 دادم. وقتی نشستم، از بچه‌ها پرسید چه کسی بوکس بلد است؟ هنوز جمله‌اش تمام نشده بود، من دستم را بالا بردم! من را صدا کرد و گفت یک آپرکات چپ بزن! ولی من گفتم، ببخشید راست دست هستم و نمی‌توانم! وقتی نشستم، معلم دوباره پرسید، چه کسانی دو و میدانی کار کرده‌اند؟

باز هم جمله‌اش تمام نشده بود، من دستم را بالا بردم. وقتی من را صدا زد، گفت یک استارت بزن. من هم جیب‌هایم را گشتم و گفتم، سوئیچ نیاوردم! ناراحت شد ولی دوباره به من گفت بنشین. دوباره خواست بگوید چه کسی زیمناستیک بلد است که باز من دستم را بلند کردم ولی این بار با چوب آلبالو من را کتک زد و بعد هم به دفتر ناظم رفتیم. وقتی به کلاس برگشتم دیدم بغض کرده است. به من گفت که عهد کرده بودم هیچ وقت کسی را نزنم، اما تو باعث شدی که این عهدم را بشکنم. از آن زمان به بعد با هم دوست شدیم و دیگر هیچ وقت کاری نکردم که باعث ناراحتی‌اش شود.

*آیا در آن زمان، به ویژه تابستان‌ها کار هم می‌کردید؟

- فراوان! در آن شرایط اجتماعی و رفاهی طبیعی بود که به اقتضای فصل‌ها کار هم کنیم؛ در فصل آلبالو، آلبالو می‌فروختم یا در فصول بلال یا باقالی، اینها را می‌فروختیم. بعد از اینکه از دروازه غار به ترمینال جنوب آمدیم، این کار روتین شده بود که بعد از مدرسه به بلور سازی می‌رفتم و در کارگاه کار می‌کردم.

*آن زمان که ترمینالی وجود نداشت؟

- نه! آن زمان نام ترمینال، «گود علی گرده» بود که نام یک نفر را روی آن گذاشته بودند. چون آن محوطه تمام ضایعات مثل حلبی‌ها را در آنجا می‌ریختند تا پر شود و ما هم با همان‌ها شمشیر و سپر می‌ساختیم.

*پولی را که در می‌آوردید صرف چه چیزهایی می‌کردید؟ آیا برای تفریحات خودتان هزینه می‌کردید؟

- نه! آن زمان تفریح خاصی وجود نداشت. بیشتر پولی را که در می‌آوردم به مادرم می‌دادم.

*گفتید که در خانه تلویزیون نداشتید. این به دلیل مسائل اعتقادی بود یا مسائل مالی؟

- تلویزیون به گروه خون ما نمی‌خورد! اصلا تلویزیون خیلی کم بود و تنها چیزی که وجود داشت، رادیو بود.

*تحت تاثیر رادیو بودید؟

- خیلی زیاد. زمان‌هایی که خانواده دور هم جمع بود چه موقعی که شب‌های تابستان برای خوابیدن به بالای پشت بام می‌رفتیم و چه موقعی که در خانه بودیم، تفریحمان رادیو بود. خیلی از کسانی که بعدها همکار ما شدند، مانند بهزاد فراهانی، مرحوم مشکین و آقای نوذری و فرید و ... صدایشان را در رادیو شنیده بودم.

*آیا هیچ وقت امکانش فراهم شد که در دوران کودکی یک تئاتر مشاهده کنید یا به سینما بروید؟

- در زمان کودکی نه ولی خاطرم است که در ابتدای لاله زار تئاتر جام باربد اولین تئاتر بود و بعد از آن دهقان و نصر و پارس وجود داشتند. در واقع آنها تئاتر نبودند؛ تماشاخانه بودند و نمایش جزو میان‌پرده‌هایشان بود. در واقع یک نمایش اجرا می‌شد و در میان آن خواننده‌ها اجرا می‌کردند که اغلب نمایش‌ها هم کمدی بودند.

*خانواده‌تان با این کار مخالف نبودند؟

- اصلا جرات نداشتیم که به خانواده بگوییم و همه اینها به صورت پنهانی بود.

*یعنی فکر خانواده فکر می‌کرد اگر شما به تئاتر بروید منحرف می‌شوید؟

- صد در صد. آن زمان این نگرانی وجود داشت. آن زمان بین هر تماشاخانه پر از کافه بود و طبیعی بود که نگران شوند و حتی در کتابی که سال گذشته از بنده رونمایی شد، عنوان کردم که جرات گفتن این موضوع به خانواده که دارم تئاتر بازی می‌کنم را نداشتم و به آنها نگفتم که بخاطر بازی در تئاتر جایزه گرفته ام.

*بازی کردن در تئاتر را از مدرسه آغاز کردید؟

- بله از مدرسه آغاز کردم.

*چه سال‌هایی بود و چگونه وارد این راه شدید؟

- سال 48 بود. در زمان مدرسه فوق برنامه وجود داشت. در تابلوی مدرسه زده بودند کسانی که می‌خواهند تئاتر بازی کنند به محمدرضا خوشبخت مراجعه کنند. هر مدرسه‌ای هم علاقه داشت برنامه‌هایش در نواحی دیده شود.

*چه نقشی داشتید؟

- نقش یک آرایشگر را داشتم که نقش اصلی هم بود و در نواحی هم با استقبال مواجه شد. بعد از آن هم دو کار دیگر انجام دادم.

*از کجا تئاتر آموخته بودید که نقشان را به خوبی ایفا کردید؟ از فیلم‌های کمدی یاد گرفته بودید؟

- جست و گریخته به سبنما می‌رفتم و فیلم‌های کمدی می‌دیدم. یک سینما به نام سینما البرز وجود داشت که با یک بلیط دو فیلم پخش می‌کرد و فیلم‌هایش نیز خارجی بودند. در آن زمان تقریبا هیچ فیلمی‌ را از دست نمی‌دادم و حتی یک مدت از طریق گوش فیلم‌ها را می‌دیدم! چون نه پول رفتن به سینما را داشتم و نه جرات آن را. صدای فیلم‌ها هم توسط یک بلندگو به بیرون پخش می‌شد و بعد فیلم‌ها را برای دوستانم تعریف می‌کردم.

*در کجا مشغول آموزش تئاتر شدید؟

- یک دوستی به نام آقای مهدی ابراهیمی‌ دارم که هم کلاسی هم بودیم. وقتی معلم‌مان پیشنهاد آموزش را داد، مهدی ابراهیمی‌ گفت که در محله‌شان جایی وجود دارد که آموزش می‌دهند. آن زمان مراکز رفاهی وجود داشت که در تمام مناطق تهران به نوعی زیرمجموعه کانون پرورش فکری بود و بعدها کاخ جوانان نیز از آن به وجود آمد  در آنجا آموزش تئاتر می‌دادند و اساتید آن نیز دانشجویان دانشگاه‌های هنرهای دراماتیک بودند.

*هم دوره‌های شما کسی الان در تئاتر یا تلویزیون بازی می‌کند؟

- خیلی از آنها الان دارند کار می‌کنند؛ آقای عبدالرضا اکبری، نقی سیف جمالی، رحمان باقریان و ابوالفضل شاه کرم جزو این بازیگران هستند.

*در کانون فقط دوره بازیگری می‌دیدید یا کانون به شما کتاب هم داد؟

- ما هر چقدر بلیط می‌فروختیم، با پول آن کتابخانه مان را تکمیل می‌کردیم. مربیان ما در مرکز رفاه لیست کتاب‌ها را می‌دادند و ما جلوی دانشگاه از درآمد تئاتر کتاب می‌خریدیم و کتابخانه آنجا را پر می‌کردیم. وقتی کتابی را معرفی می‌کردند، ما آن را می‌خواندیم و بعد در انتهای هفته تجزیه و تحلیل می‌کردیم.

*کتابی وجود داشت که در آن سال‌ها شما را به شدت تحت تاثیر قرار دهد؟

- کارهای اکثر نویسندگان را ما در آن دوران خواندیم. از غلامحسین ساعدی و اکبر رادی و ابراهیم مکی تا منوچهر رادین جزو نویسندگانی بودند که کتاب‌هایشان را مطالعه کردیم.

*فهم آن کتاب‌ها برایتان مشکل نبود؟

- نه! چون زیر نظر مربی این کتاب‌ها را می‌خواندیم، برایمان تحلیل می‌کردند. نکته جالب این است که این اتفاقات فرهنگی در محله ای مانند نازی آباد رخ می‌داده که به نظر می‌رسیده است که آن زمان این محله‌ها سنخیتی با چنین کارهایی نداشته باشند. حقیقت هم این است که چنین چیزهایی در آن زمان باب نبود و این مراکز رفاه نیز از اوایل دهه چهل ایجاد شد؛ دقیقا شبیه فرهنگسراهایی که در حال حاضر چنین کارهایی می‌کنند. البته ورود ما به مرکز رفاه محدود به یک سن خاصی بود و از یک سنی به بعد افراد دیگری می‌آمدند.

*هیچ وقت فکر کردید که اگر مراکز رفاه نبود، چه کاره می‌شدید؟

- البته آن زمان دغدغه‌های زندگی برای پدر و مادرها باعث می‌شد که بچه‌ها عاقبت به خیر شوند. آن موقع باب بود که وقتی بچه‌ها سیکل می‌گرفتند می‌رفتند نیروی هوایی تا همافر شوند و یا وقتی که دیپلم می‌گرفتند، می‌رفتند نیروی دریایی و گاهاً پزشکی می‌خواندند. شرایط زندگی هم در آن زمان طوری بود که وقتی سیکل گرفتم باید سرکار می‌رفتم و تنها چیزی که به ذهنم می‌رسید، نیروی دریایی بود که البته به آن علاقمند هم بودم. اما بعد از اینکه امتحان دادم به من گفتند چون کف پای چپت صاف است، تو را استخدام نمی‌کنیم! بعد هم که پیش پدرم رفتم، مادرم النگوهایش را درآورد و اصرار کرد که هزینه‌های ادامه تحصیل من را بدهد و من ادامه تحصیل دادم.

*در آن زمان قهرمان داشتید؟

- پهلوان غلامرضا تختی قهرمان من بود که تا ابن بابویه برای تشیع جنازه او رفتیم. یکی از دلایل آن هم علاقه‌ام به کشتی بود که مدتی هم باشگاه می‌رفتم و مسابقات کشتی را دنبال می‌کردم.

*رفتن به تئاتر و مراکز رفاه وقت زیادی از شما می‌گرفته است. خانواده از شما در این باره سوال نمی‌کرد؟

- تا یک زمانی به هر ترتیبی بود حتی با کتک، گذراندیم تا اینکه به سال‌های 54 یا 55 رسیدیم و یک تئاتر با موضوع فئودالیزم و به سبک تعزیه در تالار مولوی اجرا کردیم که کارگردان آن بهرام بیضایی بود که برای کار پایان نامه‌اش اجرا می‌کرد. آن نمایش، نمایشی بود که می‌توانستم به خانواده‌ام بگویم بیایید و آن را ببینید! زیرا سبک تعزیه داشت و آنها را مجاب کردم که به تئاتر بیایند و دیدن آن مجوزی شد که کارم را ادامه دهم.

*به خاطر همین کار در کاخ جوانان جایزه گرفته بودید؟

- نه! قبل از این نمایش بود. جایزه‌ام را به خاطر نمایش «دکه» گرفتم.

*آیا در این زمان، همچنان یک بی هدفی در زندگی‌تان وجود داشت یا اینکه حالا دیگر تصمیم گرفته بودید که بازیگر شوید؟

- در این زمان من یک هدف داشتم و آن بازیگری بود. در سال‌های 48 یا 49 اولین کسی که این را به ما آموخت و در حال حاضر هم در پاریس زندگی می‌کنند، پرویز احمدی نژاد بود که دانشجوی دانشکده هنرهای زیبا بود. او گفت ما دو نوع هنر داریم؛ یکی هنر برای هنر است و یکی دیگر هنر برای مردم است و آن چیزی که ماندگار خواهد بود که برای مردم باشد. او خیلی معتقد بود که هنر پول ندارد و نباید برای معاش کار هنری انجام دهید.

یک روز او آمد و گفت، من آمده‌ام از شما خداحافظی کنم! وقتی علت را جویا شدیم گفت می‌خواهم کسب درآمد کنم! این موضوع خیلی به من برخورد و ما هم همانند آدم‌های بی سرپرست شده بودیم. بعد از یک هفته، آقایی آمد و از قول پرویز توصیه کرد که همچنان کارتان را ادامه دهید ولی این حرف برای من جذاب نبود تا اینکه متوجه شدیم به علت فعالیت‌های سیاسی او را گرفته و زندانی کرده‌اند. وقتی این موضوع را فهمیدیم، تصمیم گرفتیم که به گوش او برسانیم که داریم راهش را ادامه می‌دهیم و او تا اوایل انقلاب در زندان بودند.

اولین کاری که کردیم، پناه بردن به کتابخانه بود. نمایشنامه‌ای به نام «خانه بارانی» وجود داشت که متعلق به فرامرز طالبی بود. ما تصمیم گرفتیم که این نمایش را اجرا کنیم. البته ما نیاز به افکت، موسیقی و طراحی صحنه داشتیم. من ضبط یک کاسته‌ام را برداشتم و تا نیمه‌های شب در بیابان‌ها می‌ماندم که صدای کامیونی را که در حال عبور بود ضبط می‌کردم، زیرا لوکیشن آن در قهوه خانه‌ای کنار جاده بود.

*در سال 55 که شما این کارها را انجام می‌دادید، آغاز اوج گرایشات سیاسی در دانشگاه‌ها بود. شما هم درگیر این گرایشات شدید؟

- خیلی زیاد. البته خیلی ربط سیاسی به سازمانی نداشتیم اما می‌دانستیم که دارد اتفاق‌هایی می‌افتد. از همان زمان که در مشهد و قم و شهرهای دیگر تظاهرات و اعتصابات شروع شد، ما هم فعال بودیم. حتی در نمایش «میلاد» که تم سیاسی داشت صف کسانی که می‌خواستند این نمایش را ببینند با صف سینما یکی می‌شد.

*در نمایش «میلاد» چه چیزی وجود داشت که مردم از آن استقبال کنند؟

- این نمایش خیلی جذاب بود و به توصیه آقای بیضایی این کار انجام شد. او گفت این اجرا حیف است که فقط به عنوان پایان نامه روی صحنه برود. حتی آن اجرا برای فستیوال نانسی هم انتخاب شد، چون سبک نمایش روایی بود و همه بازیگران روی سکو بود. مورد دیگر، موضوع آن بود که فئودالیزم بود و سبک اجرای آن که به صورت تعزیه بود و به همین دلیل همه گونه تماشاچی داشتیم؛ حتی حاج آقا کافی آن زمان آمدند و تئاتر ما را دیدند و یا آقای فخرالدین حجازی که آن زمان ممنوع المنبر هم بودند کار را رزرو می‌کردند و استقبال به حدی بود که شبی 500 تا 600 تماشاچی برگشتی داشتیم.

یک روز در حالی که دو دقیقه به نمایش مانده بود، رحمان باقریان که بازیگرمان بود، حالش بد شد و افتاد! من به تماشاچیان این موضوع را اعلام کردیم ولی تماشاچیان اعلام کردند ما منتظر می‌مانیم تا باقریان برگردد و به اندازه یک سرم منتظر ماندند و باقریان برگشت و بعد از اینکه بازی‌اش را انجام داد دوباره از حال رفت!

*خدمت سربازی هم رفتید؟

- نه! در دولت بازرگان اعلام کردند که متولدین سال‌های 31 الی 37 از خدمت معاف هستند. من که متولد 1334 بودم و برادرم نیز متولد 1337 بود. ولی بعد از مدتی اعلام کردند که متولدین 1337 به خدمت بیایند.

*در اواسط دهه پنجاه یک اتفاق‌هایی در زندگی تئاتری شما در حال رخ دادن بود. این موضوع چه تاثیری بر روند کاری شما گذاشت؟

- از این زمان به بعد به شکل صد در صدی کار برای من جدی شد. آن زمان که انقلاب در حال شکل گیری بود، ما سعی کردیم شعارهای روز را به شکل نمایش اجرا کنیم و آن زمان کار جدی شد و فقط عشق بازیگری در کار نبود و به تنها مقوله‌ای هم که فکر نمی‌کردم، سینما بود، زیرا در تئاتر ارضا می‌شدم و در حال حاضر با وجود آنکه بیش از 40 فیلم سینمایی کار کردم، به تعداد تئاترهایم نرسیده است.

*برای اجرا به راحتی سالن به دست می‌آوردید؟ اصلا اجازه می‌دادند؟

- خیر! به سختی می‌توانستیم سالن پیدا کنیم. برای اجرای یکی از کارها 6 ماه دنبال سالن بودیم. در ساری یک تئاتر اجرا کردیم به نام غربت که شکنجه‌های ساواک را روی صحنه اجرا کردیم و این در حالی بود که سالن ما دیوار به دیوار ساختمان ساواک بود و بعد از اجرا سالن تاریک شد و از همان پشت صحنه گفتند از سالن بیرون بروید.

*در زمان جنگ شما وارد سینما شدید. آیا با یک تردید چنین کاری کردید؟

- حقیقت این است که یک مقدار تردید در من وجود داشت و حتی برای بازی در فیلم‌ها مشورت کردم و بعد اولین فیلم یعنی «دیار عاشقان» را بازی کردم که البته این تنها فیلمی‌ بود که درباره‌اش تردید نکردم، زیرا آن زمان برادرم شهید شده بود و وقتی گفتند این فیلم دارد در منطقه کار می‌شود، دوست داشتم به منطقه جنگی بروم.

وقتی به صحنه فیلمبرداری در جنوب رسیدیم، فضای شهر که یک غبار آن را احاطه کرده بود، من را گرفت. در حین کار دو نفر از بچه‌های گروه شهید شدند؛ از صبح تا غروب برای ما بازی می‌کردند و بعد از غروب می‌رفتند و به عنوان رزمنده می‌جنگیدند. بعد از پایان کار وقتی به من جایزه دادند، اصلا باورم نشد، زیرا من می‌گفتم اصلا بازی نکرده‌ام! چرا به من جایزه می‌دهند؟

*در اوایل دهه شصت کار تئاتر می‌کردید. آیا تئاتر کفاف زندگی‌تان را می‌داد؟

- اصلا! من از همان ابتدا تکلیف خودم را روشن کرده بودم که برای اینکه بتوانم درست کار کنم، باید کار دیگری را برای درآمد داشته باشم. من سال 58 در دادگستری استخدام شدم.

*چه کاری می‌کردید؟

- منشی دادگاه بودم!

*خیلی از چیزی که اکنون هستید دور بوده.

- دو سال دادگاه مدنی خاص بود و هشت سال دادگاه جنایی، یعنی کیفری یک بود و خیلی از کارهایم را در همان 10 سالی که در دادگستری بودم انجام دادم از جمله سریال «امام علی» که بعد از 10 سال انتقالی گرفتم و به وزارت ارشاد آمدم.

*کار کردن در دادگستری چیزی به شما یاد داد؟

- خیلی زیاد! 10 سالی که در آنجا تجربه کردم خیلی به کمک من آمد، به ویژه وقتی به کیفری یک رفتم. من اسم روزهای دوشنبه را گذاشته بودم، فیلم سینمایی، چون در آن روز به قتل عمد رسیدگی می‌شد.

آقای جواد طوسی که در حال حاضر هم منتقد سینما و هم به عنوان قاضی مشغول هستند، دوره آموزشی‌شان را در شعبه ما گذراندند. نکته جالب توجه دیگر در مورد شعبه ما این بود که بیشترین رضایت درباره پرونده‌های مربوط به قتل را شعبه ما داشت؛ سالانه بیش از 10 پرونده رضایت گرفته می‌شد.

*از چه زمانی سینما برای شما جدی شد؟

- از همان «دیار عاشقان» کار کردم و بازتاب آن را دیدم، احساس کردم اگر کارهای خوبی به من پیشنهاد شود، می‌پذیرم و فیلم‌های بیشتری بازی می‌کنم. البته بحث مالی در این موضوع نبوده و نیست و پایه اصلی زندگی من حقوق بازنشستگی‌ام است و قطعا این پول کفاف زندگی‌ام را نمی‌دهد اما این فیش حقوقی برکت دارد. بعضی اوقات که به من فشار می‌آید، به خودم می‌گویم فراموش نکن که این فیش حقوقی دست خیلی از آدم‌ها است و دخترشان را شوهر می‌دهند و پسرشان را داماد می‌کنند و به این شکل تکلیف خودم را روشن کرده‌ام و باید بگویم دارم پاکیزه زندگی می‌کنم که دلیل آن نیز این بوده است که نه را در کارم خیلی راحت می‌گویم.

*موضوع مالی در فیلم‌ها برای شما وسوسه آمیز نبوده است؟

- وسوسه آمیز نبوده، اما نمی‌توانم کتمان کنم که این حقوق‌ها برای زندگی‌ام بسیار مهم بوده است و من را از زندگی اجاره نشینی که همیشه از آن رنج می‌بردم نجات داد. من سه چیز را در خیابان نمی‌توانم ببینم. یکی اسباب کشی است که برای من دردآور است. البته شاید او بخواهد به خانه جدیدی که خریده است برود، ولی من نمی‌توانم آن را تحمل کنم. دومین مسئله این است که نمی‌توانم ایستگاه اتوبوس را ببینم! اینکه در برف و روزهای سرد من دارم با ماشین تردد می‌کنم و یک نفر دیگر از روی نداری در ایستگاه اتوبوس ایستاده است، من را رنج می‌دهد. سومین موضوع رنج آور هم راکب موتور سواری است که زن و بچه اش را سوار کرده است!

*نقاط عطفی در زندگی سینمایی شما وجود دارد. از نظر شما این نقاط عطف کجا است؟

- یک فیلم کار کردم که توقیف شد ولی یک اکران خصوصی برای آن گذاشتند؛ فیلم «آدم برفی». خاطرم است که آقای فریدون جیرانی در نشریه سینمایی‌شان از بازی من در این فیلم استقبال کردند و گفتند نقطه عطف بازیگری آقای پرستویی است. یک روز که او را دیدم گفتم که من یک شب راه صد ساله را طی نکردم، بلکه در صد سال به این نقطه رسیدم. به ذم خیلی‌ها «آدم برفی» فیلم خوبی بود ولی چون توقیف شد، فیلم «لیلی با من است» بهترین فیلم من است.

*بخشی از دنیای بازیگری شما مربوط به کارهایی می‌شود که آقای ابراهیم حاتمی‌کیا کارگردانی کرده اند. این همکاری از کجا شروع شد؟

- همکاری بنده با آقای حاتمی‌کیا از یک تلفن شروع شد که او برای فیلم «آژانس شیشه‌ای» از بنده برای همکاری دعوت کردند. او به من یک سناریو داد و گفت اگر شما این سناریو را قبول کردید، خود شما بازی می‌کنید، وگرنه به فرد دیگری آن را نمی‌دهم.

وقتی سناریو را گرفتم، آن را در تمام مسیر جمالزاده تا افسریه که منزل ما در آن واقع بود، خواندم و اشک می‌ریختم! وقتی رسیدم به خانه، فوراً با حاتمی‌کیا تماس گرفتم و نقش را پذیرفتم. وقتی نقش را پذیرفتم، او به من گفت حالا تو را پیش شخصیت واقعی حاج کاظم می‌برم و یک هفته با او رفت و آمد داشتیم و الان هم با هم رفیق هستیم.  بنابراین با حاتمی‌کیا کارمان را از «آژانس شیشه‌ای» شروع کردیم و کارمان با هم گره خورد.

*تا سالها وقتی می‌شنیدیم حاتمی‌کیا می‌خواهد کاری را شروع کند، حدس می‌زدیم که احتمالا پرویز پرستویی هم در فیلم او بازی خواهد کرد. این ارتباط چرا متوقف شد؟

- من این روند را متوقف نکردم. در صحنه «موج مرده»، در یک مهمانسرا در قشم بودیم. وقتی کار تمام شده و همه به اقتضای کارشان رفتند، من و حاتمی‌کیا و آقای سکوت فیلمبردار و اصغر شاهوردی – که خدا شفایش دهد- ماندیم. من در لابی نشسته بودم و دیدم حاتمی‌کیا به اتاقش رفت. حس کردم ناراحت است. وقتی پیش او رفتم با چشمان سرخ به من گفت: حالم خوب نیست! زیرا سه سال است دارم یک شخصیت و آدمی‌ به نام حاج کاظم می‌سازم و بعد در موقعیت دیگر داوود «روبان قرمز» شد و در موقعیت دیگر مرتضی راشد شد و بعد من او را کشتم! حالا نمی‌دانم چه کنم؟ بعد از این موضوع «خاک سرخ» مطرح شد که من گفتم سریال کار نمی‌کنم و به او چند بازیگر را برای کار معرفی کردم ولی او بعد از چند روز زنگ زد و گفت نمی‌توانم بدون تو کار کنم و با این آدم‌هایی که معرفی کرده‌ای، راحت نیستم.

بعد از «خاک سرخ»، حاتمی‌کیا «ارتفاع پست» را ساخت که از من دعوت نکرد. شاید یک موضوع دو طرفه بود که علی رغم اینکه با هم کار می‌کردیم، من هم به عنوان بازیگر فاصله‌ای میان خودمان ایجاد کنم تا تفاوت داشته باشیم زیرا حتی در ارتفاع پست هم روحیات حاج کاظم وجود داشت.

*بحث حضور شما در فیلم «چ» هم مطرح بود.

- بله! با من در این مورد تماس گرفتند ولی شرایط من برای بازی در این فیلم مهیا نبود. بنابراین هیچ اتفاقی میان ما نیفتاده است و اگر بدانیم کاری وجود داشته باشد که بتوانیم انجام دهیم، حتما این کار را می‌کنیم.

*یکی از نکاتی که در بررسی کارنامه کاری شما پرسش برانگیز است، جای خالی شمال شما در میان کارگردانان صاحب سبک مانند آقایان بیضایی و کیمیایی و تقوایی است. چرا؟

- اتفاقا با هر سه این عزیزان قرار بود همکاری داشته باشم. در فیلم‌های «حکم»، «ضیافت» و «متروپل» آقای کیمیایی به من پیشنهاد دادند ولی من شرایط آن را نداشتم. با آقای تقوایی هم چند سال است که کار نمی‌کنند، چند بار خواستیم همکاری کنیم ولی شرایط آن برای خود آقای تقوایی پیش نیامد. در خصوص آقای بیضایی باید بگویم که بعد از تئاتر «میلاد» که با ایشان کار کردیم، یک نمایشی را او قصد داشت در یکی از محلات تهران و در فضای باز با نام «ندبه» اجرا کند که بعد از دو ماه تمرین خودشان انصراف دادند و بعد هم کار دیگری پیشنهاد دادند که در حال انجام پروژه دیگری بودم.

*در مورد آقای علی حاتمی‌ چطور؟

- مرحوم علی حاتمی‌برای فیلم تختی نیاز به یک کشتی گیر کر و لال داشتند که من خدمت ایشان رسیدم و قرار شد نقش آن را به من بدهند که متاسفانه آن کار هم به اتمام نرسید.

*یکی از موفق‌ترین کارهای شما بازی در مجموعه «زیر تیغ» بود. این کار را بعد از یک وقفه طولانی مدت پذیرفتید. چرا؟

- من همیشه یک برنامه ریزی برای خودم دارم و آن اینکه سعی کردم خودم را تقسیم کنم! به عنوان مثال در همان سالی که «لیلی با من است» را بازی کردم و مورد پسند هم واقع شده بود، 24 کار دیگر به من پیشنهاد شد ولی من اصلا آن را کار نکردم و تئاتر «عشق آباد» را کار کردم. زیرا آن زمان احساس می‌کردم که نیاز دارم در حال حاضر تئاتر کار کنم و 13 ماه از زمانم را وقف این کار گذاشتم. آقای میرباقری کارگردان آن تئاتر به من گفت، شما که شب‌ها تئاتر بازی می‌کنید، صبح‌ها می‌توانید یک کار دیگر انجام دهید که من پاسخ دادم اصلا بلد نیستم، دو کار همزمان انجام دهم. البته نمی‌گویم کسانی که این کار را انجام می‌دهند، کار اشتباهی می‌کنند بلکه بضاعت من همین است و اصلا نمی‌توانم صبح مثلا نقش محمد باشم و شب یک نقش دیگر داشته باشم و گاهی که می‌بینم همکار من دارد حرص می‌خورد که کار دیگری برود، برایش ناراحت می‌شوم.

*همانطور که گفتید بازیگری شما ریشه در دردها داشت. الان چه دردی شما را به بازیگری وا می‌دارد؟

- بازیگری برای من شغل نیست و خود زندگی است اما با این وجود در حاضر گاهی از بازیگری لذت نمی‌برم، زیرا احساس می‌کنم همه چیز جدی نیست و چیزی سر جایش نیست و همه آن مشکلاتی که همیشه برای من درد بودند الان هم حس می‌کنم.

*در سینما یا جامعه؟

- هم در سینما و هم در جامعه چنین وضعیتی است ولی در مقابله با جامعه تکلیفمان روشن‌تر است زیرا از همین کانال خودمان یعنی سینما قرار است با نابسامانی‌اش بجنگیم. در حقیقت آن مسیری که ما باید از طریق آن وارد دل جامعه شویم دچار مشکل است. چون من تمام عمرم را در این کار گذاشته ام، وقتی در یک کار می‌بینیم که خیلی از مناسبات با هم چفت و جور نیست، طبیعی است که لذت نمی‌برم و رنج این ناملایمات خیلی بیشتر آدم را اذیت می‌کند. نباید از یادمان برود که ما به بازیگری مسلح هستیم و همیشه باید این را برای معضلات و دردها به خدمت بگیریم.

*رنجی که شما تحمل می‌کنید و آزارتان می‌دهد، بیشتر از جانب متولیان سینما است یا از جانب همکاران خودتان؟

- نمی‌توان این را کتمان کرد که متولیان هم در مقاطعی مقصر هستند؛ خیلی کارها من انجام داده‌ام که توقیف شده است؛ مانند «آدم برفی» که چهار سال توقیف بود و یا بعد از آن «موج مرده» نیز توقیف شد و یا «صد سال به این سال‌ها» نیز هفت، هشت سال است که توقیف شده و فراموش شده است.

http://www.mehrnews.com/news/2487070

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۱/۲۱ و ساعت 19 |

http://81.144.208.20:9090/pdf/2015/02/02-04/qds24.pdf

,

http://www.alquds.co.uk/?p=290580

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۱/۱۶ و ساعت 20 |
1
کشف یک نامه به امضای رولد دال كه آن را در سال ۱۹۸۰ نوشته بود، توسط جي ويليامز روزنامه‌نگار، آن را در مرکز توجه قرار داد.

به گزارش گاردین، رولد دال بيش از همه به خاطر نوشتن داستان‌هاي كودكان شناخته‌شده است، اما وقتي بحث بزرگسالان مي‌شود، او مطمئنا حرف‌هايش را نمي‌خورد. وقتي جي ويليامز كه به تازگي نويسندگي را آغاز كرده بود در سال ۱۹۸۰ نامه‌اي را به اين نويسنده نوشت و از او درباره داستان كوتاهي كه نوشته بود راهنمايي خواست، هيچ‌وقت انتظار نداشت پاسخی دریافت کند، چه برسد به اينكه پاسخی تا اين حد صادقانه‌اي نيز برایش ارسال كند.

دال او را سورپرايز كرد و پاسخش را در نامه‌اي داد و به ويليامز ۱۷ ساله اخطار داد تا اين حد از صفات بزرگ استفاده نكند و آثار نويسندگان داستان كوتاه آمريكايي را بخواند. اين نويسنده در نامه‌اش نوشته بود: من داستان‌ات را خواندم. فكر نمي‌كنم بد باشد، اما بايد از استفاده كردن بيش از حد صفات خودداري كني. آثار همينگوي را بخوان، مخصوصا آثار ابتدايي‌اش را و ياد بگير كه چطور جمله‌هاي كوتاه بنويسي و چطور تمام آن صفت‌هاي بزرگ را حذف كني.

ويليامز كه بيش از ۳۰ سال است در زمينه روزنامه‌نگاري فعاليت كرده، مي‌گويد ابتدا از پاسخ او جا خورده بود، اما در نهايت نصيحت‌هايش سودمند بودند. او گفته است: با غرور جواني انتظار داشتم او بگويد كه واي چه داستان فوق‌العاده‌اي نوشته‌اي... اما مسلما پيشنهاد او عملي شد، چون جمع و جور نوشتن به عنوان يك روزنامه‌نگار جوان به من كمك بسيار كرد و از آن چيزهاي بسياري ياد گرفتم.

ويليامز كه حالا براي كمپاني ارتباطات عمومي ۷۲پوينت كار مي‌كند، اين نامه قديمي را در جعبه‌اي از نامه‌هاي ديگری که از مادرش بود، پيدا و آن را در تویيتر منتشر كرد. به خاطر ري‌تويیت پست او از سوی حساب تويیتر بنياد ادبي رولد دال، اين پست پاسخ‌هاي بسياري دريافت كرد و بيش از هزار نفر طي چند روز آن را ري‌تويیت كردند.

ريچل وايت مدير مجموعه‌ها و مسئول آرشيو موزه رولد دال گفت: اين نامه بسيار براي او عادي به نظر مي‌رسد و با همان لحن رك و بي‌محاباي مخصوص دال نوشته شده است. دال نامه‌هاي بسياري را از مردمي دريافت مي‌كرد كه از او راهنمايي مي‌خواستند و هر چه پيرتر مي‌شد، پاسخ‌هايش نيز كمي پيچيده‌تر مي‌شدند. اين نامه‌ها كاملا در تضاد با نامه‌هاي او براي كودكان است كه دوست‌داشتني و مهربانانه بودند.

اين نامه در كتابي درباره نامه‌هاي دال كه سال آينده منتشر خواهد شد موجود خواهد بود.

http://www.mehrnews.com/news/2482320

2

مارگارت آتوود نویسنده برجسته کانادایی دمی از نوشتن نمی ایستد. او در کارنامه اش مجموعه ای پر و پیمان از کتاب های متنوع دارد. جدیدترین کتابی که از او وارد بازار شده کنکاشی درباره نویسندگی است.

به گزارش اينديپندنت، كتاب «درباره نويسندگان و نويسندگي» مجموعه‌اي از شش مقاله و بازچاپ کتاب «مذاكره با مردگان» محصول سال ۲۰۰۳ است كه با سخنراني‌هایي از این نویسنده در سال ۲۰۰۰ آغاز می شود. آتوود در اين اثر به مجموعه‌اي از سوالات كليدي مي‌پردازد: انگيزه‌هاي نويسنده، نقش و طبيعت او چه چيزهايي هستند؟ نويسندگان چطور با خوانندگان‌شان ارتباط برقرار مي‌كنند؟

اين كتابي جذب‌كننده است كه مي‌توان آن را با لذت و بهره خواند، اما بعد از خواندن آن از خود مي‌پرسيد چه چيزي ياد گرفته‌ايد. چيزي كه بعد از خواندن اين كتاب كنار من باقي ماند احساس ذهني چابك بود كه ايده‌هاي پيچيده‌اي را مطرح مي‌كند؛ بخشي از آن‌ها آشكاركننده هستند و بخشي هم فرار. به نظر مي‌رسد نويسندگي آتوود از جاهاي تيره و غيرقابل دركي سرچشمه مي‌گيرد.

اين مقاله‌ها به خواننده اين احساس را القا مي‌كنند كه نويسنده در حال فرار از دست خوانندگان‌اش است، مانند فرار فرانكنشتاين از مخلوق خود. اين مخلوق نيازمند كه كتاب‌هايش را مي‌خرد و در صف منتظر مي‌ايستد تا او آن‌ها را امضا كند هنوز راضي نشده و نيازمند نزديكي بيشتر است. اما نويسنده آنجا نيست: صفحه كتاب تنها چيزي است كه ما از او داريم كه نويسنده و خواننده را به طور پيوسته به هم مرتبط و از هم دور مي‌كند. به رونوشت‌هاي نويسنده که در برنامه‌هاي تلويزيوني، روزنامه‌ها و مصاحبه‌ها ظاهر مي‌شوند توجه نكنيد... خواننده يك جاسوس است، كسي كه عادت دارد نامه‌ها و خاطرات ديگران را بخواند. آتوود تمام آن فن‌هاي كتاب‌هاي داستاني‌اش را نيز در اين مقاله‌ها مورد استفاده قرار مي‌دهد و در حاليكه رويش را بر مي‌گرداند به سمت ما مي‌‌آيد.

يك نويسنده مشهور در سطح جهاني براي دوري از خواست سوزان مردم چه كار مي‌تواند بكند؟ كتاب «درباره نويسندگان» نكات خنده‌دار زيادي در خود دارد. آتوود مي‌نويسد: درخواست ملاقات با يك نويسنده مانند اين مي‌ماند كه چون از پاته خوشتان مي‌آيد بخواهيد با يك اردك ملاقات كنيد! منبع اصلي آتوود در اين كتاب تجليل از تعداد زيادي نويسنده ديگر – از شكسپير گرفته تا آليس مونرو، از براونينگ تا ويرجيل، از ريلكه تا حماسه گيلگمش – است كه مانند يك پل موقت براي بحث اصلي‌اش عمل مي‌كنند.

منتقد ایندیپندنت می افزاید: «درباره نويسندگان» اطلاعات كمي درباره لذت نويسندگي با خواننده‌اش در ميان مي‌گذارد. من براي دريافت اين احساس آرامش به توصيف اي‌ال كندي از نويسندگي كه آن را اينطور توصيف كرده بود روي آوردم: نويسندگي اصولا عمل بخشش است. بخششي كه زيبايي را به غريبه‌ها انتقال مي‌دهد.

كتاب «درباره نويسندگان و نويسندگي» از مارگارت آتوود نویسنده ۷۵ ساله کانادایی به تازگی منتشر شده است. این کتاب مجموعه ای از ۶ مقاله است که به منظور ارایه در آکسفورد نوشته شده اند.

http://www.mehrnews.com/news/2480316

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۱/۱۴ و ساعت 19 |
تازه ترین تک آهنگ علیرضا قربانی خواننده موسیقی کشورمان با عنوان «نرو» به آهنگسازی فردین خلعتبری در آستانه برگزاری کنسرت «شهرزاد» منتشر شد.

این اثر موسیقایی تازه ترین تک آهنگ علیرضا قربانی به آهنگسازی فردین خلعتبری است که مسعود کلانتری ترانه آن را سروده و آنسامبل «ذاستا» به سرپرستی فردین خلعتبری متشکل از پدرام فریوسفی ویولن، بهنام ابوالقاسم پیانو، پویا سرایی سنتور، سامان صمیمی ویولن، روزبه اسفندارمزکلارینت باس، آتنا اشتیاقی ویولنسل، سایوری شفیعی کلارینت، شایان ریاحی پرکاشن، پریسا پیرزاده ویولاو شقایق صادقیان فلوت به عنوان نوازنده در اثر حضور داشتند.

این تک آهنگ که به نوعی مقدمه ای برای کنسرت «شهرزاد» به آهنگسازی فردین خلعتبری و خوانندگی علیرضا قربانی در برج میلاد است، رونمایی از آنسامبل تازه تاسیس فردین خلعتبری نیز به حساب می آید.

در متن ترانه «نرو» آمده است:

به اشک بی کرانه ام نگاه کن، نرو
به تلخی ترانه ام نگاه کن، نرو
به روزهای تیره از غبار آه و درد
به هق هق شبانه ام نگاه کن، نرو
ببین که التماس نعره می زند ز واژه واژه سکوت من
نرو که با حلول رفتن اَت، طلوع می کند سقوط من
نرو که رفتن تو آفتاب را، از این کرانه می برد به دورها
نرو بمان که کوچه خسته است، ز خاطرات زخمی عبورها 
به اشک بی کرانه ام نگاه کن، نرو
به تلخی ترانه ام نگاه کن، نرو
ببین کنار جاده صف کشیده اند، امیدوار ماندن اَت 
بنفشه ها و بیدها 
نرو که پیش چشم یاس ها، به یاس ها بدل شود امیدها
نگاه کن کبوتران جلد خانگی، از این غریبگی، شکسته، خسته اند
کشیده سر زیر بال خویش، ز خشم، از تو چشم بسته اند
به اشک بی کرانه ام نگاه کن، نرو
به تلخی ترانه ام نگاه کن، نرو

http://www.mehrnews.com/news/2466217

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۰/۲۸ و ساعت 20 |

با همه‌ی بی سر و سامانیم

باز به دنبال پریشانیم

 

طاقت فرسودگی‌ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنیم

 

آمده‌ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه‌ی طوفانیم

 

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده‌ام تا تو بسوزانیم

 

آمده‌ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانیم

 

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانیم

 

خوبترین حادثه می‌دانمت

خوبترین حادثه می‌دانیم؟

 

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی‌ست که بارانی‌ام

 

حرف بزن، حرف بزن سالهاست

تشنه‌ی یک صحبت طولانیم

 

ها ... به کجا می‌کشیم خوب من؟

ها ... نکشانی به پریشانیم!

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۰/۲۳ و ساعت 19 |
کتاب «پروازهای خلاقیت: راهنمای رفع موانع خلاقیت» نوشته جولیا کامرون با ترجمه دل‌آرا قهرمان و لاله مهدی‌نژاد از سوی نشر مثلث منتشر شد.

«پروازهای خلاقیت: راهنمای رفع موانع خلاقیت» کتابی از جولیا کامرون نویسنده «راه هنرمند» است. نویسنده در پیش‌گفتار کتاب آورده: «خلاقیت یعنی ابتکار عمل. خلاقیت نه تنها جهان مادی که جهان روانی ما را نیز دگرگون می‌کند. وقتی به تلاشی خلاقه دست می‌زنیم موجب ظهور و بروز کهن الگوهای خلاقیت و تجربه می‌شویم. شخصیت‌های قابل شناسایی قدم به صحنه می‌گذارند تا مسیر خلاقه ما را به چالش بکشند. این شخصیت‌ها و تجربه‌ها و ترفندهای مقابله با آنها، محتوای این کتاب را تشکیل می‌دهند. »

کامرون، هدف از نگارش کتاب خود را اسطوه‌زدایی از خلاقیت و بسیاری از پرت‌وپلاهایی دانسته که عامدانه در لفافی رازآلود پیچیده شده‌اند. همین‌طور حرف‌های دوپهلویی که باعث صدمه زدن به افراد خلاق شده‌اند. سخنانی که هنرمندان را از اقتدار و واقعیت دریافت شخصی‌شان محروم می‌کند.

«تیر آرزو»، عنوان نخستین بخش از کتاب «پروازهای خلاقیت» است. در این بخش کوتاه آمده که آرزوی خود را مشخص کنیم و در راه برآورده کردنش قدم برداریم. مهم این است که بدانیم می‌خواهیم چه کنیم؛ پس از ان مسیر رای ما هموار می‌شود. رها کردن تیر آذرزو از چله اهمیت دارد وگرنه خود تیر، مسیرش را طی کند و بر هدف می‌نشیند.

«شیطانک تقلبی» عنوان بخش دیگری از کتاب است. وقتی تیر آرزو را رها نکردی نباید به حرف شیطانکی گوش کنی که می‌گوید:«به جای ان به این شلیک کن». بعد نویسنده از تو پرسیده «چه هدف نادرستی هنوز می‌تواند تو را گول بزند؟ پول؟ موقعیت و مقام؟ اعتیاد به عشق و رابطه جنسی؟ ...»

به گفته جولیا کامرون، «کشف‌های خلاقه ما اغلب با چیزی همراه‌اند که من اسمش را جرقه ذهنی می‌گذارم. فقط برای یک لحظه، نور خیره‌کننده‌ای می‌درخشد و تو به روشنی فضایی وسیع می‌بینی ولی با سایه‌های اغراق شده از خودت و دیگران... در اولین درخشش، فضای خاکستری بیشتری پدیدار می‌شود که پیش از این ندیده‌ای...رمزگشایی از بعضی چیزها همان جرقه ذهنی است. درست مثل وقتی که خطوط محیطی را می‌بینیم و به جزئیات توجه نمی‌کنیم. »

پروازهای خلاقیت

«روانشناس‌ها» عنوان بخش دیگری از کتاب «پروازهای خلاقیت» است. آنها می‌توانند ما را به اندازه‌ای کوچک کنند که دیگر نتوانیم بدون صحبت کردن با آنها کاری انجام دهیم و ما باید مراقب  رابطه روانشناس‌ها و خلاقیت باشیم. و اما در بخش دیگری از کتاب با عنوان «خداوند، کمک خلبان من است» آمده که چگونه با ورود به منطقه آدم‌های مشهور، خدایان دروغین فرامان می‌گیرند و دندان‌های درشت خود را به ما نشان می‌دهند اما ما باید محکم روی صندلی خود بنشینیم و بگوییم: خدا خداست و او درباره خدا بودنش ساکت است. پس خدا را باور کنیم و بپذیریم که از از رویاهای ما حمایت می‌کند.  

«آداب پرواز»، عنوان آخرین بخش از کتاب «پروازهای خلاقیت» است. جولیا کامرون در این بخش به مواردی پرداخته که در «راه هنرمند» هم به آن اشاره و تاکید کرده است. این‌که هر روز سه صفحه بنویسیم و از گیجی‌ها، موانع، حالات و کارهای ساده‌ای بگوییم که ما را به هدف می‌رساند یا از آن دور می‌کند.   

نکته دیگری که کامرون به آن اشاره کرده و با اصطلاح «پرکردن باک» از ان نام برده همان نکته‌ای است که در کتاب«اه هنرمند» با عنوان«ملاقات با هنرمند درون» از آن نام برده و برآن تاکید کرده بود و آن، این‌که لااقل یک بار در هفته، یک ساعت را به خود و کار دلخواه خود اختصاص دهیم. یکی دیگر از مواردی که در کتاب «پروازهای خلاقیت» به آن اشاره شده، 20 دقیقه پیاده‌روی در روز است.

کتاب «پروازهای خلاقیت: راهنمای رفع موانع خلاقیت» نوشته جولیا کامرون با ترجمه دل‌آرا قهرمان و لاله مهدی‌نژاد در 1100 نسخه و به قیمت 9000 تومان از سوی نشر مثلث منتشر شد.

http://www.mehrnews.com/news/2458471

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۰/۲۰ و ساعت 20 |
آیت الله عبدالله جوادی آملی در دیدار هنرمندان ششمین جشنواره نماز و نیایش به روایت دوربین که ظهر دوشنبه در مجتمع علوم وحیانی اسراء برگزار شد، اظهار کرد: امیدوارم خداوند به همه هنرمندان توفیق دهد تا هنر خود را در راه درست استفاده کنند و مردم به خصوص جوانان بتوانند از هنر آن‌ها بهره دینی ببرند.

وی با بیان اینکه نعمت‌هایی را که خداوند به انسان عطا می‌کند باید در راه او صرف شود، افزود: با وجود اینکه برخی هنر‌ها کسبی است اما باید دانست هر توفیقاتی که انسان کسب می‌کند عنایتی از سوی پروردگار است.

استاد برجسته حوزه با اشاره به اینکه هنرهای کسبی گاهی انسان را فریب می‌دهند، گفت: افرادی که می‌گویند دود چراغ خوردم وخودم زحمت کشیدم تا به اینجا رسیده‌ام این گفته آنها اسلامی نیست چرا که تمام موفقیت‌ها و توانایی‌هایی را که انسان به دست می‌آورد از جانب خداوند است.

وی تصریح کرد: کسی که خوش آهنگ است، خوش خط است و در کل هنری دارد مسؤلیتش مضاعف است و به گفته قرآن و ائمه(ع) هرکسی باید زکات چیزی را که دارد، بدهد.

آیت الله جوادی آملی ضمن بیان اینکه هر مال و کمالی زکاتی دارد، گفت: هر کسی که از جمال بیشتری برخوردار است باید زکات بیشتری بپردازد و زکات جمال عفیف‌تر بودن است، همچنین زکات هنر این است که در راه خداوند صرف شود.

وی گفت: به ما گفته شده کمال را حفظ کنید تا او شما را حفظ کند لذا باید این کمال را در راهی صرف کرد که بتواند ما را حفظ کند و آن راه دین، عقل و عدل است.

این مفسر قرآن کریم با بیان اینکه دین با یک جلال و جمال هنرمندانه‌ای آراسته شده است، افزود: مسجد نمونه‌ای از این جمال است زیرا کسی که در مسجد اذان می‌گوید باید از خوش صدا‌ترین افراد و کسی که در محراب به نماز می‌ایستد از مناسبترین افراد باشد.

وی خطاب به هنرمندان گفت: هنر خود را بی‌جا صرف نکنید و آن را در خدمت دین به کار ببرید تا اثر شما ماندگار شود که در این صورت این هنر همواره با شما خواهد بود و علاوه بر اینکه خودش را حفظ می‌کند می‌تواند شما را نیز حفظ کند.

وی در مورد اهمیت هنر در اسلام بیان کرد: حضرت امیر(ع) که در رعایت حقوق بیت المال ممتاز و سخت گیر بودند به هنر اهمیت می‌دادند و به کاتبان خود می‌گفتند با خطی زیبا بنویسند.

مرجع تقلید شیعیان با بیان اینکه طی این چند سال هنرمندان زیادی آمدند و رفتند، افزود: هنر افرادی مانند حافظ و سعدی متنزل است یعنی هنر آنها از بالا آمده و می‌تواند انسان را بالا ببرد.

وی پرداختن به موضوع نماز و برگزاری چنین جشنواره‌ای را کار بزرگی خواند و تأکید کرد: اگر کسی لذت نماز را بچشد هرگز لذایذ دیگر برای او کامیاب نخواهد بود و لذت آن است که برای همیشه بماند و آن یاد خداوند است.

آیت الله جوادی آملی در ادامه از خداوند خواست به هنرمندان و کسانی که در راه دین قدم بر می‌دارند توفیق دهد تا بتوانند احکام و معارف دین را در جان هنر به دیگران انتقال دهند.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به هفته وحدت، گفت: از ذات اقدس الهی می‌خواهیم تا به برکت ولادت نبی اکرم(ص) نظام ما را از گزند دشمنان حفظ کند.

این مرجع تقلید همچنین در این دیدار، ارتحال آیت الله انصاری شیرازی را به حوزه علمیه و شاگردان آن عالم ربانی و نیز به بیت ایشان تسلیت گفته و برای آن فقید سعید علو درجات و غفران الهی را از خداوند مسئلت کرد.

 

http://www.mehrnews.com/news/2456665

 

+ نوشته شده توسط ا.صحفی در ۹۳/۱۰/۱۶ و ساعت 20 |